GALERIE WINDKRACHT 13

Guda Koster

 

Met haar installaties, sculpturen en foto’s creëert Guda Koster surreële situaties gebruik makend van het menselijk lichaam(vaak haarzelf), kleding en patronen. Haar werk is niet abstract, wel gestileerd, zeker vreemd en humoristisch. Het is werk dat zich begeeft tussen het gebied van mode, beeldhouwkunst, fotografie en performance. Ze zoekt in haar ontwerpen een evenwicht tussen sculptuur en mode; hoe kunnen vorm, vlak, ritme, dessin en kleur ‘kleding’ bepalen en betekenis geven, buiten de functie van het draagbare om? Draagbaar wordt hier een rekbaar begrip… Niet het ontwerp-op-zich is van belang maar meer het zoeken naar de mogelijkheden die kleding (omhulling) als sculptuur biedt. De mens als sokkel, als vehikel om vorm, kleur en betekenis te ‘dragen’.

 

 

Paulien Oltheten

 

Paulien Oltheten laat in Windkracht 13 haar film Sweeping zien en de foto Broomstick.

Een Griekse vrouw bezemt de stoep. Ze klaagt tegen een buurman over de troep. Ze ondertitelt haar bezemvegen met gemopper, wijst op de gevaren die dat voor de hygiene kan hebben. Confronteert er passerende vluchtelingen mee, die helemaal niets op hun geweten hebben. Volgens de antropologe Mary Douglas zit er ook een symbolische kant aan het schoonmaken, het te lijf gaan van wat zij noemt "Matter out of space." Het is, behalve een praktische- ook een rituele handeling, het verwijderen van ongewenste elementen uit het eigen territorium.

 

In de Kunstuitleen en Kunsthal 45 zijn ook korte films van haar te zien.

 

Paulien Oltheten:  Ik merk dat mijn manier van kijken een zachte verbuiging kan geven aan de manier waarop we naar de werkelijkheid kijken. In een verhalende opbouw van foto’s, video en geluid accentueer ik in mijn werk kleine, poëtische, menselijke gebaren en handelingen die ik zoek en vind op plekken waar belangrijke politieke gebeurtenissen plaatsvinden: Vluchtelingen, migratiestromen en sociale onrust in Zuidoost-Europa.

Op die manier ben ik in staat de huidige politieke problemen op subtiele wijze, voor even bloot te leggen. Bijvoorbeeld een demonstratie in Athene of een vader en een zoon die joggen aan de buitenrand van een vluchtelingenkamp. Ik focus op details, zoals wanneer ze liggend op stukken wit karton samen buikspieroefeningen doen.

 

 

Het verschuiven van de voorgrond en de achtergrond resulteert in een spanning tussen hoop en wanhoop. Belangrijk is dat dit niet een vooringenomen of opgelegde blik is van hoe te kijken naar ellendige plekken op onze wereld. Ik neem beschouwers mee op mijn reizen als toeschouwers, zodat ze het zelf kunnen zien’.

 

Joyce Overheul

 

Joyce Overheul (1989, Den Bosch) laat foto's geprint op aluminium zien van haar objecten uit de 'Soft Series'."

 

Met deze objecten wil ik het contrast opzoeken tussen de harde wapens en wat ze in hun oorspronkelijke staat aan kunnen richten, en hoe nutteloos en zacht ze nu eigenlijk zijn geworden. Alle wapens zijn volledig met de hand in elkaar genaaid, zo wil ik een parallel trekken naar wapenliefhebbers, maar ook de haat-liefde verhouding die een fabrikant of ontwerper heeft met haar eigen producten." De satijnroze wapens zijn met heerlijk geurende lavendel en sesamzaad gevuld.

 

"Ik houd van grenzen opzoeken, kijken hoe mensen reageren als je bepaalde grenzen overschrijdt, observeren en vastleggen. Veel van mijn projecten kun je zien als sociale experimenten, ik hou ervan om in mensen te prikken met een stokje en te kijken hoe ze daar vervolgens op reageren. Ook hou ik me veel bezig met performances en video projecten in documentaire-stijl, en maak ik met regelmaat objecten. Thema’s die vaak terugkomen in mijn werk zijn privacy, persoonlijke grenzen, manipulatie en het confronteren van mensen met hun eigen gedrag. Ik heb geen eenduidige inspiratiebronnen, min of meer alles wat ik interessant vind kan daarvoor in aanmerking komen".

Harry van der Woud

 

Wat wil dit volk? Veel goeds, dat is zeker.

Harry van der Woud: 'Ik zie mezelf als een straatjutter die als een moderne dr. Frankenstein nieuw leven geeft aan wat nutteloos en afgedankt lijkt maar opnieuw samengesteld bij machte is grip te krijgen op z'n omgeving. Het werk kan worden beschreven als een combinatie van object, fotografie en theater en krijgt een soort driedubbele dimensie door de schaduw die ontstaat door de belichting bij het fotograferen (met een fietslampje), bij de presentatie verschijnt door het uitlichten met spots nog een derde laag die weer een nieuw karakter geeft. Een 3- dimensionale cut-up techniek, recycling en remix ineen. Zo creëer ik mijn eigen volk, en dat volk wil goeds, bevrijd van nut, te zijn wat je moet zijn. Hervonden, nieuw leven ingeblazen, buiten de orde, verlost van opgelegde conventie wordt het een daad van bevrijding uit de kooi die van de werkelijkheid is geconstrueerd. Een pleidooi voor de fantasie, de zuurstof voor de geest. Ze vieren dat ze tot leven zijn gebracht als balsem voor lichaam en ziel, herboren hun weg zoekend in de diaspora'.

 

 

C. Barton van Flymen

C. Barton van Flymen (1944), fotojournalist en sportfotograaf, maar bovenal portrettist. Voor krant en tijdschrift bereisde hij de wereld. Hij maakte nieuwsfoto's, sociaal documentaire series, volgde jarenlang ‘De Tour’ en deed verslag van andere sportevenementen. Zijn stijl van fotograferen evolueerde in de loop der jaren. Tevens zocht hij andere wegen en schuwde het experiment niet, maar altijd behield het de fotografische eigenheid van Van Flymen.

Tijdens de Fotoroute Den Helder presenteert hij zijn boek 'Portretten' . Boekformaat 30x30, hardcover, 300 pagina's met 236 foto's in kleur en zwart/wit, waaruit een keuze kan worden gemaakt. Het boek toont een overzicht van een halve eeuw portretten.

Kunstenaars, politici, schrijvers, sporthelden, acteurs, musici, popsterren, mensen die geliefd of gehaat waren bij het grote publiek. Hij portretteerde iedereen die belangrijk genoeg leek om de kolommen van de krant en die van het geïllustreerde tijdschrift te vullen. Hij werkte voor verschillende dagbladen: De Volkskrant, Het Parool, Het Vrije Volk, Algemeen Handelsblad en de NRC. Later meer voor tijdschriften waarvan de Nieuwe Revue, Avenue, De Tijd, Viva en Margriet de belangrijkste waren. Hij werkte daarnaast veel voor ontwerpbureaus, o.a. Tel design.

Ook maakte hij veel vrij werk. Barton heeft vele (solo) exposities op zijn naam zoals o.a. meermaals bij het Fotofestival Naarden. Zijn laatste exposities waren "Framed in Print" bij Foam en 'De achterkant van de Tour' met Berry Stokvis. Hij heeft in diverse categorieën over meerdere jaren de Zilveren Camera gewonnen en de World Press Photo.

klik hier om door te gaan naar de locatie